Vele jaren lang was ik onderdeel van een stille, kleine groep van mensen, die iets wisten wat bijna niemand anders wist. Een groep mensen die anders met computers werkte, die niet blindelings achter de meute aanliep. De groep was wereldwijd verspreid en wij herkenden elkaar enkel aan een logo. Een symbool, dat was uitgekozen omdat het veel sympathie uitstraalde. Een appeltje met een hap er uit.

Mijn eerste PC was uiteraard een Windows. Iedereen had een Windows, dus ik ook. Dat was begin jaren ’90. Het ding kon van alles en ik vond het een prachtig apparaat. Natuurlijk had ik wel van Apple gehoord maar meer als iets wat niets kon, waarmee je niets kon uitwisselen en bovenal dat het vreselijk duur was. Apple computers waren voor mensen uit de grafische wereld want dat was het enige dat ze goed konden. Kortom, niet aan beginnen.

Ik was onwetend.

Mijn eerste kennismaking met een Mac was toen ik op de reclameafdeling van een technische groothandel kwam te werken. De directeur vroeg mij of ik ook op een Apple kon werken. Beetje bluffend leek mij dat geen enkel probleem, het is ook gewoon een computer. Na twee dagen werken op deze mysterieuze computer verbaasde ik mijn Windowsvrienden door er vol enthousiasme over te vertellen. De snelheid van het besturingssysteem, de eenvoud van de mappenstructuur en de logica van de scherm-indeling waren ongelooflijk. Jarenlang heb ik mij een roepende in de woestijn gevoeld. De enorme marketingmachine van Windows had alles en iedereen in zijn macht. Ik werd een rebel, ik sloot mij aan bij het ondergrondse verzet en werd gesteund door videoboodschappen van mijn guerrillaleider Steve Jobs.

Op kantoor was ik de enige met een Mac en werd buiten het netwerk gehouden. De netwerkbeheerder moest niets van Apple hebben. Onbekend maakt onbemind. Destijds steunde Apple de laatste adepten door de ‘Think Different’ campagne te starten. Mensen als Albert Einstein, Salvador Dali, Richard Branson en John Lennon zouden met Apple’s werken. The crazy ones.

Apple hing in de touwen, was bijna failliet. Zo af en toe zag je nog ergens een Mac staan en de laatste gebruikers waren eenzame strijders die volhielden in de verste uithoeken van de kantoren.

Nu lees ik dat Apple het meest waardevolle bedrijf ter wereld is. Groter dan Microsoft, Google en Exxon, dat tot voorkort de nummer één was. Ben ik daar blij mee? Ja en nee. Aan de ene kant wel want ik weet al jaren dat Apple gewoon hele goede en mooie computers maakt en dat steeds meer mensen dat ontdekken en waarderen. Maar aan de andere kant ben ik nu één van de velen. Dat kleine groepje, dat elkaar herkende aan een logootje, en met een blik meer dan duizend woorden uitwisselde is een hele grote massa geworden. Je komt ze nu overal tegen! Apple krijgt nu Microsoft achtige eigenschappen. iPhone, iMac en iPad staan inmiddels op vele bureaus en huiskamers.

Misschien baal ik nog wel het meest omdat ik niet meer onderscheidend ben. Stiekem hoop ik op de ‘next big thing’, dat ik ontdek voordat iedereen het ziet. Here is voor the crazy ones, the ones who see things different.*

Gerard van Dam

Pencilpoint - Reclamemakers & Vormgevers

Reageren? Mail naar gerard@pencilpoint.nl

* http://www.youtube.com/watch?v=dX9GTUMh490